بر آن مجموعه آگاهى يافت و مرا به تعقيب اين بحث تشويق نموده ، اظهار نظر فرمود كه نام اين كتاب را « عبدالله بن سبأ » بگذارم ، من نيز نظر ايشان را پذيرفتم . يادداشتهاى مزبور تقريباً هفت سال به همان حال باقى ماند و به جز معدودى از برادران دانشمندم ، كسى را بر آن‌ها اطّلاعى نبود . در اين مدّت آنچه مرا از نشر اين روايات باز مىداشت آن بود كه مىترسيدم احساسات برخى از مسلمانان تحريك شود ، زيرا در اين يادداشتها بحث بر محور وقايعى دور مىزد كه از هنگام وفات رسول خدا تا سال 37 ه - . ق . اتفاق افتاده بود ، و تاريخى كه براى اين چند سال نوشته شده بود ، از نظر عامهء مردم ، يك امر مسلهءم و واقعى جلوه‌گر شده بود ، به طورى كه از نظر آنان به هيچ وجه امكان نداشت مناقشه‌اى در آن صورت گيرد . عامهء مردم چنين مىپندارند كه آن نوشته‌هاى تاريخى ، مجموعه‌اى از عقايد دينى است كه بايد بازماندگان ، بدون هيچ‌گونه شك و ترديدى آن را فرا بگيرند . اين بحث ، بسيارى از پايه‌هاى اساسى تاريخ را كه استادان تاريخ با توجّه به آن‌ها ، مبانى خود را بنا نهاده و خلل ناپذيرش مىپنداشتند ، ويران مىسازد ! و نادرستى بسيارى از داستان‌هاى تاريخى اسلامى و ضعيف بودن بسيارى از مدارك و منابع مورد اعتماد را نشان مىدهد ! « 1 » چه ، خوانندهء اين كتاب ملاحظه خواهد كرد كه بحث به « عبدالله بن سبأ » و افسانه‌هايش منحصر نبوده ، بلكه دامنه‌اش بسيار وسيع‌تر و عميق‌تر از اين است . به اين دليل و دلايل ديگر ، مرا از نشر اين كتاب هراسى به دل افتاده بود ، تا آن‌گاه كه پاره‌اى از اين موضوعات را كه من از نشر آن هراس‌ناك بودم در نوشتهء دو نفر از دانشمندان عالىقدر كه بحث‌ها و بررسىهاى تاريخى دارند ملاحظه نمودم و لذا به نشر اين بحث‌ها اقدام مىنمايم . لازم به يادآورى است كه در اين ابحاث ، استناد من به قديمىترين مصادر تاريخى است و از اشخاصى كه پس از سال پانصد هجرى زنده بوده‌اند ، چيزى نقل نكرده‌ام ، مگر

--> ( 1 ) . پس شايسته است كسى كه مانند پيرزال ، به خرافات تاريخ‌هايى كه نوشته شده است ايمان و عقيده دارد اين كتاب را نخواند .